Η επανάσταση των κρεβατιών.

Μετά από συζητήσεις και αναλύσεις με φίλους και γνωστούς έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο πιο προσωπικός χώρος ενός ανθρώπου είναι το κρεβάτι του. Το κρεβάτι μας. Ο χώρος που εμπιστευόμαστε για να ξεφύγουμε από την πραγματικότητα μέσω των ονείρων, ο χώρος που μας έχει υποδεχτεί μεθυσμένους, χαρούμενους, άρρωστους, με συντρόφους, μόνους, κλαμένους, απογοητευμένους, γοητευμένους. Ο χώρος που η ανθρώπινη υπόσταση μας βρίσκεται στα πιο αληθινά της, χωρίς μακιγιάζ κοινωνικοποίησης με την σκέψη να κινείται ελεύθερα και προστατευμένα προς πάσα κατεύθυνση.

Μέχρι μία ηλικία, κοιμόμουν στο παιδικό μου κρεβάτι, το μικρό, αυτό που έφτανε να καλύψει το σώμα μου στα ευαίσθητα  χρόνια που αν δεν είχες αίμα στα γόνατα από πέσιμο σε τσιμέντο ή χαλίκια η μητέρα σου δεν σε έβαζε στο σπίτι. Πέρασε αυτή η ηλικία και εγώ συνέχιζα να κοιμάμαι στο παιδικό μου κρεβάτι – τα γόνατά μου σταμάτησαν να ματώνουν από πεσίματα και την θέση της πληγής πήραν οι κολόνιες και τα τζελ μαλλιών που πέτρωναν τις τρίχες σε μία συγκεκριμένη θέση για ολόκληρα βράδια. Η εποχή όπου άρχισα να στρώνω μόνος το κρεβάτι μου, είχε αρχίσει. Έβαζα όπως όπως τα σκεπάσματα από άκρη σε άκρη και τίναζα τα μαξιλάρια το ένα με το άλλο.

 Ποτέ δεν σκέφτηκα να αλλάξω κρεβάτι, στις σούστες του παιδικού μου κρεβατιού είχαν κρυφτεί καλά οι σκέψεις και τα όνειρα που με οδηγούσαν διαμέσω των χρόνων στους εκάστοτε προορισμούς μου. Το σώμα μου μεγάλωνε αλλά η ξεκούραση και η ανάπαυση φώλιαζε στις μικρές διαστάσεις εκείνου του συγκεκριμένου στρώματος.

Ένα βράδυ σε μία παρέα ακούστηκε η εξής φράση “η επανάσταση των ανθρώπων ξεκινάει από το κρεβάτι τους.”  Ήταν άνοιξη και ο καιρός στα γκάζια του – σκεφτόμουν αυτή την φράση και όταν ξάπλωσα το βράδυ για ύπνο συλλογίστηκα πόσο πολλά χρόνια αυτό το κρεβάτι με αγκάλιαζε και πόσες σκέψεις και αποφάσεις είχα πάρει βυθισμένος μέσα του κάτω από τις κουβέρτες και τα υποσέντονα του. Η δική μου επανάσταση είχε μόλις αρχίσει και το κρεβάτι μου ήταν μέρος της.

Στο πέρασμα των εποχών, οι σούστες που ήταν κάποτε η παιδική φωλιά μου γέρασαν και σκούριασαν και οι ραμμένες γωνίες  άνοιξαν αδυνατώντας να κρατήσουν στρωμένα τα παπλώματα. Τα πούπουλα μάδησαν και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Το σώμα μου ζητούσε άλλο κρεβάτι αλλά η ψυχή μου και τα βιώματά μου ήταν συνυφασμένα με αυτό τον πουπουλένιο γέρο που επί χρόνια με φρόντιζε.

Παρήγγειλα καινούριο κρεβάτι και αποφάσισα τους τελευταίους ύπνους μου στο παιδικό μου στρώμα να τους κάνω σαν παιδί. Σαν το παιδί που όταν ξάπλωνα μικρός, το στρώμα μου ήταν ταυτόχρονα και το πεδίο μάχης μεταξύ των τζια-ι-τζό στρατιωτών μου, ήταν το προαύλιο του σχολείου μου, ήταν η αλάνα, ήταν οι φίλοι μου. Όλα υπήρχαν σε αυτή την  μικρή επιφάνεια από κουβέρτες και μαξιλάρια. Και από τότε πήρα μία απόφαση, κάθε βράδυ θα πρέπει να κοιμάμαι σαν παιδί. Να αδειάζω από σκέψεις και να γεμίζω από όνειρα.  Ήρθε το καινούριο μου κρεβάτι, το τοποθέτησα στην θέση του παλιού. Πλέον είχε ενηλικιωθεί το στρώμα μου και καινούρια μονοπάτια άνοιγαν μπροστά μου. Κάθε νύχτα και ένας απολογισμός της μέρας και κάθε βράδυ καινούριες σκέψεις και καινούρια σχέδια. Όνειρα που ίσως γίνουν και ίσως όχι – αλλά στην τελική ποιος χέστηκε;! Σημασία έχει το όνειρο να έχει χώρο να εκφραστεί και να πάρει το ρίσκο του έστω και σαν σκέψη.

Να τα αγαπάτε τα κρεβάτια σας, πάνω τους και μέσα τους ονειρεύεστε πολύ και αληθινά, αποχαιρετούν κάθε σας μέρα και καλωσορίζουν κάθε επόμενη. Να τα αγαπάτε τα κρεβάτια σας, η προσωπική μας επανάσταση ξεκινάει από τις σούστες και τα πούπουλα τους.

Χάρης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: