Σκωτσέζικα αμπαλαρισμένα παπούτσια.

“Πρέπει να βγαίνουμε στους δρόμους, αν δεν θέλουμε να μας βρει η φθορά” – γράφει η κάρτα.  

Μέσα στο αμπαλαρισμένο κουτί ένα  καινούριο ζευγάρι παπούτσια και δίπλα ένα χαρτί με δύο λέξεις πάνω του «λιώσε τα» και από κάτω πέντε γραμμικές ευθείες που σχηματίζουν μία φάτσα με χαμόγελο.

Μου αρέσουν οι εκπλήξεις, με κάνουν χαμογελαστό και μου παίρνουν έστω και προσωρινά το άγχος και την πίεση μετατρέποντας τα σε κορδέλες και δώρα που δεν περίμενα να λάβω ή ακόμα και αν τα περίμενα, προσποιούμαι το αντίθετο.

Πρέπει να βγαίνουμε στους δρόμους, διαβάζω την φράση και την σκέφτομαι.

Κοιτάω τα παπούτσια, είναι το στυλ που φοράω. Με κοιτάνε και αυτά κατάμουτρα σαν να μου ζητάνε πιστή φιλία. Σκέφτομαι ότι μπορώ να τα συνδυάσω με φόρμα, τζιν, σορτσάκι και άμα τα προσέξω θα μου κρατήσουν καιρό. Και μετά διαβάζω πάλι την κάρτα και το χαρτάκι. “Λιώσε τα”.

Έχω πολύ καιρό να λιώσω παπούτσια, από πολύ παλιά. Τότε τα έλιωνα. Και συνειδητοποιώ ότι μικρός ζούσα τα παπούτσια μου με ένα διαφορετικό τρόπο από ότι τα ζω τώρα. Τα φορούσα αλλιώς. Ήταν το διαβατήριο μου προς πάσα κατεύθυνση.  Είχα ένα ζευγάρι για όλες τις περιστάσεις, για να βγω ραντεβού, για να πάω για μπάλα, για τη βροχή, για πάρτι, για χιόνια, για την παραλία, για το ποδήλατο, για άμμο, για ξύλο, για λάσπες, για τον ήλιο, για όλα. Και δεν με απογοήτευαν ποτέ. Τις περισσότερες φορές τρυπούσαν αλλά σύμφωνα με τον τότε κώδικα ζωής μου αυτό ήταν σαφές δείγμα πόσο φίλοι είχαν γίνει τα παπούτσια με τα πόδια μου.  Ένα και μοναδικό ζευγάρι παπούτσια που στόλιζε τα πόδια μου σε κάθε περίσταση ανεξαρτήτως εποχής, ώρας και συνθήκης.

Σε αντίθεση με τότε, τώρα χρειάζομαι διαφορετικό ζευγάρι για κάθε τι διαφορετικό που κάνω – λες και τα πέλματά μου ενηλικιώθηκαν απότομα και απόκτησαν παραξενιές.

Στέκομαι να γράψω απαντητική κάρτα στην παιδική μου φίλη – να της εγγυηθώ ότι θα τα λιώσω –  και πριν το καταλάβω τα έχω ήδη στοιβάξει στην παπουτσοθήκη μην μου πάθουν τίποτα, μιας και είναι καινούρια και δώρο.

Φοράω ένα από τα άλλα ζευγάρια μου και βγαίνω έξω. Και στην βόλτα μου το μυαλό βάζει όπισθεν και ξαναβλέπει το δρόμο μέχρι εδώ.

Όλα μου τα πράγματα και τα αντικείμενα, έχω μεγαλύτερη ανάγκη να τα διαφυλάξω παρά να τα ζήσω – προσπαθώ να τα συντηρώ στο χρόνο αψεγάδιαστα, για να αποτελούν δείγμα καλής και εκλεπτυσμένης ζωής στις ματιές των ανθρώπων γύρω μου. Κάτι σαν την προίκα που μας αφήνουν οι δικοί μας, αυτά τα πορσελάνινα σετ καφέ και τα μαχαιροπιρινοκούταλα που ξεφεύγουν από συρτάρι σε συρτάρι διαφορετικών γενεών  για να αποτελέσουν προίκα κάποιου ανθρώπου, απαγορευμένα για καθημερινή χρήση – καταλήγοντας διάφανα, ανέγγιχτα, βιασμένα και νεκρά στον χρόνο.

Και συνειδητοποιώ πόσο απλά θα μπορούσαμε κάθε πρωί να πίνουμε τον καφέ μας σε πορσελάνινη κούπα και όχι να φυλάμε την κούπα αυτή για μία άλλη ζωή που δεν ζούμε και στην τελική δεν θα ζήσουμε. Η ζωή συμβαίνει τώρα, δεν υπάρχει πρόβα τζενεράλε. Η προίκα μας είναι οι στιγμές μας και το πως τις ζήσαμε.

Γυρίζω σπίτι, ανοίγω το φερμουάρ της παπουτσοθήκης και ξεπροβάλουν τα καινούρια μου παπούτσια. Τα πιάνω στα χέρια μου, είναι ανέγγιχτα και ακόμα καθαρά στο ατόφιο χρώμα τους. Έχω υποχρέωση να τα λιώσω και όχι να τα αποθηκεύσω. Πηγαίνω στο σύνθετο και παίρνω το πιο ωραίο σετ κούπες που έχω, είναι σκονισμένες – πρέπει να τις πλύνω γιατί από αύριο θα είναι ο σύνδεσμος μου με τον καφέ. Βάζω σε τάξη το μυαλό μου και αλλάζω την ταμπέλα μέσα μου από “Προς αποθήκευση” σε “Στιγμή προς χρήση”.

Ξέρω, ότι αυτή είναι η ευκαιρία μου.

“Πρέπει να βγαίνουμε στου δρόμους” – γράφει στο δώρο. Απαντώ σε μία κάρτα ανθοδέσμης προσπαθώντας να κάνω πολύ ωραία γράμματα: “πρέπει να βγαίνουμε στην ζωή”.

Μπλέκω φράσεις με απόφαση, αισθάνομαι ελεύθερος και ζωντανός και καταλήγω σε ένα σκίτσο από ορνιθοσκαλίσματα, ελπίζοντας να βγάλει τα γράμματά μου η φίλη μου –

“αν δεν θέλουμε να μας βρει η φθορά, πρέπει να ζούμε την ζωή τώρα και να μην την αποθηκεύουμε για πιο μετά. Σε φιλώ και σε φχαριστώ”.

Ξανακοιτώ τι έγραψα, δεν βγάζει σαφές νόημα αλλά ξέρω πως η φίλη μου θα καταλάβει τι θέλω να πω.

Βάζω τα καινούρια μου παπούτσια χωρίς να δέσω τα κορδόνια και ξεκινώ για το ταχυδρομείο.

Χάρης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: