Μια μέρα στο μετρό.

Η αλήθεια είναι πως δεν μου αρέσουν πολύ τα Μ.Μ.Μ.
Προτιμώ να βρίσκω άλλους τρόπους να πηγαίνω στις διάφορες δουλειές μου.
Τη συγκεκριμένη μέρα όμως, επειδή φοβόμουν την κίνηση, πήρα το μετρό.

Είκοσι στάσεις μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου, τι μπορεί να συμβεί(;) …σκέφτηκα!

Παίρνω την τσάντα μου, φοράω τη μάσκα μου, βάζω τα ακουστικά μου και φεύγω.

Σε 10’  είμαι στην αποβάθρα και σε 2’ έρχεται ο συρμός. Τέρμα η μουσική στα αυτιά μου για να μην ακούω τον θόρυβο που συμβαίνει γύρω μου και το μετρό έφτασε μπροστά μου.

Δύο στάσεις μείον μέχρι τον τελικό προορισμό. Αρχίζω σιγά σιγά να εξοικειώνομαι με το περιβάλλον και να χαζεύω τους γύρω μου .Tα ακουστικά ακόμα στα αυτιά μου εννοείται! Όλοι έχουν σκυμμένο το κεφάλι, κανένας δεν ασχολείται με κανέναν, οι πιο πολύ κοιτάνε το κινητό τους  όμως εμένα με πιάνει ένα σφίξιμο  στο στομάχι μου.

Τέσσερις στάσεις  μείον μέχρι τον τελικό προορισμό. Το βαγόνι είναι σχεδόν γεμάτο. Τώρα οι ομιλίες δεν με αφήνουν να ακούσω καθαρά τη μουσική μου.

 Ένας παππούς όρθιος και ένας κύριος σε αναπηρικό αμαξίδιο μου τραβάνε την προσοχή. Όχι γιατί έχουν κάτι στην μορφή τους, αλλά επειδή νιώθω πως κάτι πάει λάθος.

Γιατί είναι ο παππούς όρθιος;

Γιατί ο κύριος με το αμαξίδιο δεν είναι στην ειδική θέση;

Κοιτάζω και βλέπω πως στην θέση, στην ειδική θέση αναπήρων, έχει αράξει μια κοπέλα -άνετη και ωραία-  και διαβάζει  ένα βιβλίο.

Αυτή η προνομιούχα κοπέλα  που  δεν χρειάζεται αμαξίδιο, στέκεται όρθια. Γιατί είναι εκεί; Το αίμα μου έχει ανέβει στο κεφάλι, αλλάζω γρήγορα το βλέμμα μου και «πέφτω» σε μια τσάντα που κάθεται αναπαυτικά δίπλα από τον κάτοχο της και αμέσως κοιτάζω τον παππού που είναι όρθιος.  

Σε μία στάση – δεν θυμάμαι ποια – άδειασε το μισό βαγόνι. Τα «αντικείμενα» της μελέτης μου, και τα τέσσερα, αποβιβάστηκαν. Κι εγώ δεν έκανα τίποτα. Ήθελα να με σπάσω στο ξύλο, να με κάνω μαύρο. Έγινα συνένοχος σε μια αδικία. Δεν μίλησα.

Το δικαστήριο μέσα μου συνέχισε, αφού κατέβηκα από το μετρό, μέχρι και το τέλος της μέρας. Ήμουν ένοχος. Αργότερα σκέφτηκα σε πόσα πράγματα έχω υπάρξει συνένοχος μέχρι τώρα στη ζωή μου. Με ηρέμησα και προσπάθησα να φτιάξω ένα πλάνο.

Πλάνο για το πώς θα μετατρέψω το θυμό μου για τις αδικίες σε πράξεις δικαιοσύνης.

Ξύπνησα την άλλη μέρα και έπιασα δουλειά. Μπορεί μερικές φορές να το παρακάνω όμως πλέον ΔΡΩ και ΑΝΤΙΔΡΩ  , δεν μένω μόνο στο να ΠΑΡΑΤΗΡΩ.

Από μας ξεκινάει η αλλαγή. Από ένα μετρό. Από  τον  χώρο εργασίας μας. Από το ίδιο μας το σπίτι.

«Γίνε η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο»

Μαχάτμα Γκάντι

Κουλ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: