“Another Brick in the Wall”

Πολλές φορές αναρωτιέμαι, αν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, τη στιγμή που συλλαμβάνουν την ιδέα ενός τραγουδιού ή ενός άλμπουμ, πιστεύουν όντως στην επιτυχία και διαχρόνικότητα του. Άραγε αυτό συνέβη με τονRoger Waters και το “Τhe Wall”; Στην προκειμένη περίπτωση βέβαια, μικρή σημασία έχει, μιας και έχει αποδειχθεί ότι πρόκειται για ένα έποςτης μουσικής βιομηχανίας.

Όλα ξεκίνησαν το 1977, όταν κατά τη διάρκεια της περιοδείας των Pink Floyd και με αφορμή τη «σύγκρουση» με fan, τον οποίο ο ίδιος ο Waters έφτυσε στο πρόσωπο,άρχισε να φαντάζεταιπως υψώνει έναν τοίχο μεταξύ του ίδιου και του κοινού. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα – το θέμα του επόμενου άλμπουμ του συγκροτήματος – που έμελε να σημαδέψει γενιές και γενιές (κλισέ αλλά πραγματικότητα).

Στις 30 Νοεμβρίου 1979, κυκλοφορεί το διπλό άλμπουμ των PinkFloyd, “The Wall”, το οποίο είναι ένα από τα πιο αναγωρίσιμα όλων των εποχών με τις πωλήσεις του να εκτοξεύονται παγκοσμίως. Μια ροκ όπερα, διάρκειας περίπου 80 λεπτών. Στο συγκεκριμένο περιλαμβάνονται τα σπουδαία : “Another brick in the wall”, “Hey You”, “Comfortably Numb”, κ.α. .

Το concept του συγκεκριμένου άλμπουμ επικεντρώνεται σε εναν φανταστικό χαρακτήρα, τονPink, περιγράφωντας γεγονότα από τη ζωή του. Ίσως, όχι και τόσο φανταστικό, ωστόσο, αν το καλοσκεφτούμε,μιας και πολλά από αυτά αντικατοπτρίζουν πτυχές της ζωής του Roger Waters, όπως για παράδειγμα, οι δύσκολες στιγμές του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, όπου χάνει τον πατέρα του.

Ο Pink έχοντας μεγαλώσει μετην υπερπροστατευτική μητέρα του, μιας και έχασε τον πατέρα του νωρίς, αντιμετωπίζει δύσκολες σχολικές στιγμές, με την κακή συμπεριφορά δασκάλων, οι οποίοι τον ρεζιλεύουν. Τα περιστατικά – τραύματα της ζωής του αποτελούν τα τούβλα του τοίχου του (bricks in the wall). Η ιστορία του συνεχίζει με την ανάδειξη του σε ροκ σταρ με τις καταχρήσεις, όμως,  να βρίκονται σε πρώτο πλάνο. Ο αυτοκαταστροφικός του χαρακτήρας έχει ως αποτέλεσμα τη διάλυση του γάμου του, φτάνοντας έτσι στο τέλος με το χτήσιμο του τοίχου του, οδηγώντας τον στην απομόνωση και στο κλεισιμο στον εαυτό του. Αποκόρυφωμα, είναι η παράισθηση που έχει ο ίδιος, ότι παρουσιάζετι ως δικτάτορας και εμφανίζεται σε συναυλία – συγκέντρωση που θυμίζει αυτές των Ναζί με τη συμπεριφορά του να ομοιάζει με φασίστα. Οι τύψεις με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπος, είναι εκείνες που τον προτρέπουν σε μια «εσωτερική» δίκη του εαυτού του, με απώτερο στόχο να γκρεμίσει τον τοίχο, τον οποίο έχτισε και πίσω από τον οποίο κρύβεται, και να βρει ένα άνοιγμα προς το φως του έξω κόσμου.

Η ιστορία φανερώνεται μέσα από τα τραγούδια : “Mother”, “Money”, “One of my Turns”, “Don’t leave me now”, “Goodbye Cruel World”, “Stop”, “Trial”, “Outside the Wall” και φυσικά το“Another Brick in the Wall” το οποίο αποτελείται μάλιστα απο τρία μέρη μέσα στο άλμπουμ.

41 χρόνια μετα την κυκλοφορία του «The Wall», τα αριστουργήματα του ακούγονται δυνατά.

Όσο φανταστικός ή μη και να ήταν ο χαρακτήρας του Pink, πολλοί από εμάς ίσως να βρίσκουμε κομμάτια του εαυτού μας μέσα σε αυτόν.

Τα τραγούδια του δίσκου αναφέρονται σε ένα εικονικό τοίχος, το οποίο έχει να κάνει με την απομόνωση, τη μοναξιά, την κακοποίηση, τα παιδικά τράυματα και αυτές τις πλευρές του ανθρώπινου χαρακτήρα που δεν αφήνουμε να φωτιστούν αρκετά.

41 χρόνια αργότερα πόσο επίκαιρο μπορεί να θεωρηθεί ;

Aριάδνη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: