Η Άνοιξη μου

Τώρα που μπήκε ο Μάης μου έρχεται πιο έντονα στο μυαλό η Άνοιξη.

Όχι μία Άνοιξη γενικά. Αλλά εκείνη η άνοιξη με τα λουλούδια, με τον έρωτα, η ξένοιαστη, η χρωματιστή, η ζεστή, η γεμάτη από αρώματα, η μελωδική.

Όλοι ονειρευτηκαμε μια τέτοια άνοιξη. Πολλές φορές ίσως θεωρήσαμε ότι τη ζήσαμε κιόλας. Και έπειτα επιστρέψαμε σε χειμώνα βαρυ. Ναι …όχι σε καλοκαίρι. Αλλά σε χειμώνα.

Πολλά τα γεγονότα που πρέπει να χωνέψουμε τις τελευταίες μέρες.

Προσωπικά έντρομη για όσα έρχονται, προσπαθώ να παραμείνω ψύχραιμη σιγομουρμουριζοντας στον εαυτό μου θα περάσει και αυτό ,όλα θα πάνε καλά.
Μου μιλάω.

Σημαντικές πολύ  οι λέξεις.
Αλλά αυτό που συνειδητοποίησα τελευταία είναι πόσο  σημαντικές είναι οι σιωπες.

Αν ακούσεις τις πράξεις και τις σιωπές κάποιου παίρνεις όλες τις απαντήσεις. Αν ακούσεις τα λόγια τις περισσότερες φορές απλά χάνεις χρόνο. Το έχω διαβάσει πολλές φορές. Οι σιωπες λένε πιο πολλά από ότι οι λέξεις.

Μεγάλωσα αρκετά  για να το καταλάβω. Ίσως γιατί εγώ άλλο τρόπο  από την επικοινωνία δεν ξέρω για να υπάρξω. Θέλω να επικοινωνώ τις σκέψεις ,τους θυμούς μου, τα συναισθήματα μου, τους φόβους μου, τις αντιρρήσεις μου. Σχεδόν προχωράω αγκαλιά με τον αυθορμητισμό μου και την παρορμητικότητα μου. Η τουλάχιστον έτσι έκανα σχεδόν πάντα μέχρι πριν λίγο καιρό.

Τελευταία ενηλικιώθηκα…και με φιμώνω λίγο. Δεν χρειάζεται όλα πια να τα κάνουμε νιανιά όπως μου λένε και οι φίλες μου.  Ίσως με φιμωνω και λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε . Είναι μέχρι να βρω την ισορροπία θαρρώ. Να αξιολογώ και αναλόγως πόσο θεωρώ ότι αξίζει κάθε θυσία να μου χαλαρώνω η να μου τσιτώνω το λουρί.

Πώς αλλιώς ; Σε έναν κόσμο που αλλά λέμε το βράδυ και άλλα κάνουμε το πρωί. Σε έναν κόσμο που το φιλί ορίζεται στην ψυχή μας ως θησαυρός. Σε έναν κόσμο που το να ανταλλάξεις σκέψεις και γέλια με κάποιον δεν δημιουργούν κάποια σύνδεση αλλά ένα πρόσφορο έδαφος για μια παροδική ευχαρίστηση. Πώς να μη σε φιμώσεις λοιπόν; Πρέπει να πας κι εσύ με την εποχή…

Αν στο δικό σου σύμπαν τα φιλιά και οι αγκαλιές  είναι θησαυροί, αν το μοίρασμα και το κοντά   γίνεται από επιλογή και όχι τυχαία τότε ίσως πρέπει να σε φροντίσεις από εκρήξεις …εσωτερικές αλλά και εξωτερικές .  Και τις δύο …τις φοβόμαστε , όλοι.

Έρχονται και φεύγουν οι άνθρωποι. Και λέμε τόσα πολλά. Και άλλα τόσα δεν τα λέμε.

Και κάποια μας μένουν και κάποια τα ξεχνάμε.

Και έρχεται και η Άνοιξη.

Και χυνόμαστε στους δρόμους σαν τα παιδιά.

Και πέφτουμε με τα μούτρα σε όσα αγαπάμε .

Και τα τρώμε τα μούτρα μας . Αλλά και τι έγινε;

Χωρίς αυτές τις τούμπες κανένα ωραίο μας δεν θα ήταν τόσο ωραίο και ποτέ δεν θα καταλαβαίναμε την αξία όσων έρχονται…χωρίς τούμπες.

Στην Άνοιξη λοιπόν.

Που πάντα έρχεται και πάντα μας βρίσκει πολύ έτοιμους αλλά και εντελώς απροετοίμαστους .

Στην Άνοιξη που θα την ακολουθήσει το Καλοκαίρι και όχι ο Χειμώνας.

Στην Άνοιξη μου!

Αγνή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: