Σήμερα Παγκόσμια Ημέρα Μητέρας Γης.

Καθόλου τυχαίο αυτό το Μητερα.
Και καθόλου τυχαίο το κεφάλαιο γράμμα Μ .
Ποτέ άλλοτε στη ζωή μου δεν αισθάνθηκα τόσο συνδεδεμένη με τη φύση. Θα μου πεις μέσα στην καραντίνα; Και όμως μέσα στην καραντίνα.
Με αφορμή το διαλλογισμό που κατάφερα να τον κάνω σε ροή και καθημερινά, διάφορες πλατφόρμες ενημέρωσης αλλά και τόσων θετικών  συμβάντων -σε σχέση με τον πλανήτη που συνέβησαν όλο αυτο το διάστημα, λόγω της μη κακοποίησης της φύσης από τους ανθρώπους, αισθάνθηκα πολύ πιο έντονα πόσο συνεξαρτόμενα λειτουργούμε .
Πόσο οι δικές μας οι δράσεις καταστρέφουν τη φύση και σε συνάρτηση πόσο καταστρέφεται έπειτα πάλι η δική μας ζωή .
Δεν είναι τυχαίο ότι όταν έχεις μία ένταση αν αναπνεύσεις λίγο καθαρό αέρα, αν κάνεις μια βουτιά στη θάλασσα ,αν παρατηρήσεις τα κλαδια των δέντρων πως κινούνται αυτόματα συγχρονίζεται η αναπνοή σου με τον παλμό της φύσης .
Χαλαρώνεις .Γειώνεσαι .
Πάντα μου αρεσε να περπατάω ξυπόλητη. Μου άρεσε πολύ…να αισθάνομαι την πατούσα μου στη γη. Μικρότερη με θυμάμαι να έχω περπατήσει ξυπόλητη και μετά από τη θάλασσα στη μέση του δρόμου  ή μετά από μεθύσι ή μετά από έντονο χορό που τα πόδια μου είχαν πονέσει από τα τακούνια.
Δεν είναι τυχαίο που αυτές οι στιγμές της γείωσης δεν φεύγουν ποτέ ως αίσθηση από το μυαλό μας.
Είναι η πραγματική μας σύνδεση με το Σύμπαν . Είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι του Σύμπαντος .
Τόσες μέρες στην καραντίνα μου έχουν λείψει οι συνήθειες μου, η ζωή μου, οι φίλοι μου. Αλλά έχω εκτιμήσει πολύ και πράγματα που πριν τα έπαιρνα ως δεδομένα.
Σε μια μετακίνηση μου (νούμερο 6!)  κάθισα στο Ρέμα του Χαλανδρίου  και χάζευα κάτι σαλιγκάρια . Καθισα στο παγκάκι και άφησα τον ήλιο να με ζεστάνει και εκείνη τη στιγμή ανέπνευσα όλη τη ζωή μου.
Όταν άνοιξα τα μάτια μου γύρω μου η φύση είχε άλλο νόημα . Άλλο χρώμα.
Και αναρωτήθηκα …πόσες βόλτες μου πήγαν χαμένες.
Αισθάνθηκα ξαφνικά τεράστια ευγνωμοσύνη και τεράστια ευθύνη.
Θα ήθελα να έχω εκεί μπροστά μου όλα αυτά τα πλάσματα που κατά κάποιο τρόπο – ίσως ακουστεί βαρύ – τους κλέψαμε το σπίτι και αυτά αβοήθητα… εξαφανίστηκαν .
Αλυσίδα είναι η ζωή στα πάντα. Από τις σχέσεις ,τις δουλειές ακόμα και σε αυτό.
Οι δράσεις φέρνουν αντιδράσεις και μια διαφορετική δραση πάντα θα φέρει άλλη αντίδραση.
Ο πλανήτης μας είναι πανέμορφος.  Ακόμα και αν δεν έχουμε ταξιδέψει πολύ είμαστε τυχεροί γιατί έχουμε πρόσβαση να δούμε και να απολαύσουμε εικόνες από μέρη που ίσως δεν καταφέρουμε να πάμε.
Ζήλεψα αφόρητα την εικόνα που ελάφια κυκλοφορούσαν χωρίς άγχος στους δρόμους του Λονδίνου και του Τόκιο και  που δελφίνια  πλησίασαν την ακτή στην Κωνσταντινούπολη!
Στην επόμενη μου ζωή θα ήθελα λοιπόν  να είμαι δελφίνι σε έναν κόσμο που θα μου επιτρέπει να πλησιάζω τις ακτές και να παίζω με τους ανθρώπους. Αυτό θα ήθελα.
Είμαστε  αιτία και αποτέλεσμα μαζί σε όσα συμβαίνουν στη φύση από εμάς για εμάς.
Ας τη φροντίσουμε ,ας την αγαπήσουμε ,ας την αναπνεύσουμε και ας τη ζήσουμε.
Ας δώσουμε χώρο να μπορούν να ζουν στο σπίτι τους όλα τα πλάσματα αυτού του πλανήτη.Ας αφήσουμε στους επόμενους από εμάς έναν κόσμο όπως αυτόν που εμείς ονερευόμαστε να ζούμε!
Πάντα τελικά σημασία θα έχει η αγάπη και ο σεβασμός προς τη ζωή.
Εκεί είναι όλοι οι θησαυροί του κόσμου κρυμμένοι!
Ένα από τα μεγαλύτερα μου μαθήματα αυτής της καραντίνας.
Σήμερα Παγκόσμια Μέρα Μητέρας Γης
Αγνή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: