Η συνήθεια της απομονώσης

24η μέρα καραντίνας. Κοντά ένας μήνας…

Ένας μήνας που διατάραξε τις ισορροπίες μας και σίγουρα ήρθε να σηματοδοτήσει μια καινούρια αλλαγή στον τρόπο και στη διαχείρισης της ζωής όλων μας.

Πράγματα που μέχρι πριν λίγο καιρό θεωρούνταν δεδομένα τώρα αποτελούν ζητούμενα.

Υγεία, ελευθερία, οικογένεια, φίλοι, σχέσεις, όλα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και του επαναπροσδιορισμού στο όνομα ενός άγνωστου εισβολέα που ήρθε να προβάλλει μια νέα πραγματικότητα.

Άγχος, φόβος, στρες, αβεβαιότητα είναι μερικά από τα συναισθήματα που κατακλύζουν  όλο τον κόσμο το τελευταίο διάστημα . Βρεθήκαμε στο πεδίο μάχης απέναντι σε ένα άγνωστο εχθρό και καλούμαστε να κερδίσουμε ένα πόλεμο όντας απροετοίμαστοι, αδύναμοι. Όπλο μας, η οπισθοχώρηση, η παρατήρηση και η καταγραφή.. η συλλογή δεδομένων. Να καταλάβουμε με τι έχουμε να κάνουμε και να αφήσουμε τον εχθρό να μας δείξει τις κινήσεις του, έτσι ώστε να μπορέσουμε να δράσουμε.

Πρώτο σχέδιο στρατηγικής ο περιορισμός των συναθροίσεων σε μαζικούς χώρους. Τέλος στις αγκαλιές, τα φιλιά, τις χειραψίες. Απόσταση μεταξύ των ανθρώπων τα δύο μέτρα. Χρόνος αντίληψης, κατανόησης και αντίδρασης του εγκεφάλου μας μηδέν.

Δεύτερο σχέδιο στρατηγικής, απαγόρευση της κυκλοφορίας. ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ! Μια φράση που νομίζω χάραξε στο μυαλό του ανθρώπου και πολύ αμφιβάλλω αν θα μπορέσει ποτέ να ξεχαστεί. Την απόσταση ήρθε να την αντικαταστήσει η απομόνωση. Μένουμε σπίτι, τέλος στις «άσκοπες» μετακινήσεις. Μήνυμα για το σούπερ μάρκετ, μήνυμα για το φαρμακείο, μήνυμα για την 30 λεπτη βόλτα, μήνυμα για οποιαδήποτε κίνηση. Στόχος ο περιορισμός της διασποράς το ιού. Το μόνο που μπορούσαμε και έπρεπε να κάνουμε. Και το κάναμε… δυσκολευτήκαμε αλλά το κάναμε …και… συνηθίσαμε…

Συνηθίσαμε σε μια διαφορετική λειτουργία της καθημερινότητας, συνηθίσαμε όμως και στο φόβο…

Συνηθίσαμε να είμαστε μακριά από το οικογενειακό μας περιβάλλον. Αποκοπήκαμε από την κοινωνική ζωή και την φυσική επαφή.

Συνηθίσαμε να δουλεύουμε από μια οθόνη καλωδιωμένοι ή να μην δουλεύουμε καθόλου.

Συνηθίσαμε να είμαστε μόνοι….

Συνηθίσαμε να είμαστε «φυλακισμένοι».

Συνηθίσαμε… Συνηθίσαμε… Συνηθίσαμε… Ιδρυματοποιηθήκαμε!

Η επόμενη μέρα; Κανείς δεν ξέρει… κανείς δεν μπορεί να προβλέψει… Αντέχουμε… παλεύουμε… και θα νικήσουμε… Πρέπει να νικήσουμε αυτό τον εχθρό…

Τη συνήθεια της απομόνωσης όμως θα τη νικήσουμε…;

Θάλεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: