Μένουμε σπίτι με… χαμόγελο?!

«Όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται εσύ συνέχισε να χαμογελάς… αυτή είναι η απάντηση, αυτή είναι και η δύναμη…»

Ένα μότο που συνοδεύει τη ζωή μου τα τελευταία οχτώ χρόνια.

Τον τελευταίο μήνα προσπαθώ κάθε μέρα να καταλάβω  αν όντως τελικά είναι αυτή η απάντηση, όταν  βλέπουμε γύρω μας να καταρρέουν όλα.

Άλλες  πάλι φορές  νιώθω ότι παίζουμε σε ταινία… ξέρεις από αυτές που ξεκινάει το πλάνο με μια φυσιολογική μέρα όπου όλα εξελίσσονται νορμάλ και ξαφνικά γίνεται η καταστροφή και εσύ κάθεσαι με ένα μπολ popcorn στον καναπέ σου και περιμένεις με αγωνία να δεις την συνέχεια.. να δεις  το happy end  όλα θα πάνε καλά τελικά ή απλά το the end…

Κάπως έτσι νομίζω νιώθουμε όλοι μας τον τελευταίο μήνα με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά είμαστε  πρωταγωνιστές και όχι θεατές  σε ένα έργο που κάποιος πέταξε την ιδέα και εμείς καλούμαστε καθημερινά να γράψουμε το σενάριο.

Τίτλος; «Μένουμε σπίτι»

Kατηγορία: δράμα, κοινωνικό, θρίλερ, κωμωδία, ψυχολογικό, αστυνομικό,ντοκυμαντέρ, sci-fi, ότι και να διαλέξεις ταιριάζει απόλυτα στο περιεχόμενο.

Σε μια κάπως σουρεάλ για τα δεδομένα μας κατάσταση λοιπόν, από την ελευθερία του καφέ, της βόλτας και της παρέας καταλήξαμε να υπογράψουμε συμβόλαιο ζωής με τη σφουγγαρίστρα το ντετόλ και τη χλωρίνη. Οι μόνοι μας φίλοι αυτοί την περίοδο. Μαζί κοιμόμαστε, μαζί ξυπνάμε. Η φράση μένουμε σπίτι κοντεύει να αντικαταστήσει την καλημέρα. Σε λίγο καιρό, αν δεν συμβαίνει ήδη, θα χτυπάει το τηλέφωνο και πρώτα θα λέμε μένουμε σπίτι και μετά τι κάνεις πως είσαι.

Η καθαριότητα του σπιτιού έχει πάει σε άλλα επίπεδα. Ανάθεμα και αν επιβιώνει φυτό η γλάστρα μέσα σε κάποιο σπίτι από τις αναθυμιάσεις χλωρίνης και ντετόλ. Ότι πιάνουμε το απολυμαίνουμε, πάμε σουπερ μάρκετ και κάνουμε μια ώρα να τακτοποιήσουμε τα πράγματα στη θέση τους γιατί πρώτα πρέπει να τα καθαρίσουμε.

Δεν θα ήταν καθόλου άσχημη ιδέα όταν βγούμε από όλο αυτό οι εταιρείες να σκεφτούν να βγάλουν το ντετόλ σε κερί γιατί μας βλέπω να μας πιάνει στερητικό σύνδρομο από την απουσία μυρωδιάς.

Τα γάντια είναι η νέα τάση της μόδα.

Φοριούνται παντού!!! Το καινούριο dress-code για να βγεις από το σπίτι. Που ξέρεις μπορεί και να μείνει ειδικά αν βγει και σε πολλά χρώματα και σχέδια, ώστε να μπορείς να τα ταιριάξεις με τα ρούχα σου, μπορεί να λανσαριστεί και σαν καλοκαιρινό outfit.

Και αφού ξεμπερδέψαμε με το πρώτο στάδιο παράνοιας, περνάμε στο δεύτερο στάδιο.

Μένουμε σπίτι. Και τι κάνουμε στο σπίτι; Πόσα βιβλία να διαβάσεις, πόσες ταινίες να δεις, οι συνταγές του Πετρετζίκη και όχι μόνο, τελειώνουν σιγά- σιγα , τα έπιπλα έχουν αλλάξει θέση στο σπίτι με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς, η γκρίνια σε ανησυχητικά επίπεδα και η κατάθλιψη προ των πυλών.

Το διαδίκτυο κατακλύζεται καθημερινά από post, βίντεο, συμβουλές  για το πώς να περάσουμε χρόνο μέσα στο σπίτι .Επίσης της μόδας έχει γίνει  η υπαρξιακή αναζήτηση. Ευκαιρία είναι λέει τώρα που είμαστε στην καραντίνα να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα, να δούμε ποιοι είμαστε, να ψάξουμε τον εαυτό μας, να γυρίσουμε στον πυρήνα μας και ένα σωρό άλλα πράγματα.

Γιατί φυσικά δεν μας φτάνει η κατάσταση από μόνη της πρέπει να εντάξουμε και άλλα προβλήματα, που δεν θα μπορούσαμε να τα διαχειριστούμε εύκολα ούτε υπό φυσιολογικές συνθήκες, πόσο μάλλον τώρα.

Και αναρωτιέμαι από επιλογή ή λόγο φόβου εξαιτίας ενός αναγκαστικού εγκλεισμού;

Ευκαιρία είναι λέει τώρα που είμαστε σε απομόνωση να επιστρέψουμε στον πυρήνα μας.

Η επιστροφή στο μέσα μας όμως έχω την αίσθηση ότι είναι μια  διαδικασία σε μια συνειδητή επιλογή απομόνωσης και όχι  σε μια επιβεβλημένη κατάσταση.

Mπορεί να κάνω και λάθος…

Το θέμα είναι ότι για ακόμα μια φορά μείναμε στο δέντρο και χάσαμε το δάσος. Αλλού έπρεπε να εστιάσουμε και αλλού εστιάσαμε.

Δύσκολο να μένεις σπίτι, δύσκολο να είσαι σε καραντίνα… συμφωνώ. Όμως ας κοιτάξουμε λίγο σε τι καραντίνα είμαστε γιατί έχω την αίσθηση ότι βιώνουμε μια κατάσταση σε καραντίνα πολυτελείας . Στο σπίτι, στον καναπέ παρέα με το netfilx , τη ζέστη, το φαγητό μας, την υγεία μας, τους ανθρώπους μας ,όσοι έχουν σύντροφο ή μένουν με την οικογένεια…

Αφορμές  λοιπόν για χαμόγελα ,νομίζω αρκετές…. γιατί στην άλλη όψη του νομίσματος υπάρχει  ένα άλλο είδος καραντίνας που δεν έχει καν τέσσερις τοίχους ή αν έχει κινδυνεύει και να γκρεμιστεί.

Δεν έχει ζέστη παρά μόνο κουβέρτες , αν φτάνουν και αυτές… και όσοι ζουν εκεί είναι οι άνθρωποι για χάρη των οποίων εμείς πρέπει να κάτσουμε στην πολυτελή καραντίνα μας χωρίς ψυχολογικά και με μόνο όπλο το χαμόγελο και την αισιοδοξία μας.

Αν λοιπόν για κάτι πρέπει να αναρωτηθούμε μέσα σε αυτή την επιβεβλημένη απομόνωση είναι τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος ενταγμένος σε ένα κοινωνικό σύνολο που η δική σου επιλογή  και απόφαση ορίζει την τύχη κάποιου άλλου ανθρώπου.

Για μια φορά να σκεφτούμε ομαδικά και όχι ατομικά…

Θάλεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: