Guerra Civil

Ο Πρώσος στρατηγός Κarlvon Clausewitz στο βιβλίο του «Περί Πολέμου», (1832), αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα..».

Όχι ευχάριστο αλλά ρεαλιστικό, το γεγονός ότι η ιστορία του πλανήτη μας είναι γεμάτη πολεμικές συγκρούσεις. Ίσως η χειρότερη μορφή πολέμου, είναι ένας εμφύλιος πόλεμος, όπου άτομα που ανήκουν στο ίδιο κράτος μάχονται μεταξύ τους. Ένοπλες συγκρούσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται μεταξύ οργανωμένων αντίπαλων ομάδων μέσα στην ίδια χώρα.

Αυτό συνέβη στην Ισπανία τη δεκαετία του 1930, όπου η πολιτική κατάσταση στη χώρα, είχε έντονα πολωθεί μεταξύ αριστερού και δεξιού στρατοπέδου. Τα κύρια αιτήματα των πρώτων ήταν ο περιορισμός του αυταρχισμού της καθολικής εκκλησίας, η αναδιανομή της γης και η αυτονομία των περιοχών που αποτελούσαν την Ισπανία, με πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτό της Καταλονίας.

Ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος διήρκησε 3 χρόνια (1936 – 1939) και αφορούσε στη σύγκρουση μεταξύ των Εθνικιστικών δυνάμεων του στρατηγού Φράνκο και των Δημοκρατών – Κομμουνιστών υπό την καθοδήγηση του Μανουέλ Αθάνια, ο οποίος εκπροσωπούσε την πρόσφατα εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας (Φεβρουάριος 1936).

Τον Ιούλιο του 1936, λαμβάνει χώρα το στρατιωτικό πραξικόπημα του Φράνκο, έναντι της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης, με τον ίδιο να δηλώνει: «Θα σώσω την Ισπανία από το μαρξισμό με οποιοδήποτε κόστος, ακόμα και αν αυτό σημαίνει να εκτελέσω τη μισή»!

Οι εξελίξεις είναι ταχύτατες, με τον Φράνκο να ζητά την υποστήριξη των ομοϊδεατών Χίτλερ και Μουσολίνι, οι οποίοι είναι υπέρμαχοι της κίνησης των «Φρανκιστών».Ας μην ξεχνάμε ότι χρονολογικά βρισκόμαστε στα πρόθυρα του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Με αεροπορικές επιδρομές καταστρέφουν πόλεις και χωριά με εξέχον παράδειγμα την ισοπέδωση της πόλης Γκέρνικα το 1937, γεγονός, η φρικη του οποίου αποτυπώθηκε στον πλέον διάσημο, ομώνυμο πίνακα του ΠάμπλοΠικάσο. Η καθολική εκκλησία, οι γαιοκτήμονες της Ισπανίας, καθώς και η γειτονική Πορτογαλία, υπό την αυταρχική κυβέρνηση του Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ τάσσονταν, επίσης, υπέρ του πραξικοπήματος το Φράνκο και ενός συγκεντρωτικού κράτους.

Στον αντίποδα, τη στρατιά των Δημοκρατών συνιστούσαν φιλελεύθεροι, αστοί, σοσιαλιστές, αναρχικοί και κομμουνιστές. Υποστήριξη βρήκαν στην Ε.Σ.Σ.Δ και στο Μεξικό, ενώ οι ευρωπαϊκές δημοκρατικές δυνάμεις αποφάσισαν να κρατήσουν στάση ουδετερότητας. Όπως αποδείχθηκε η ουδετερότητα των λοιπών (κυρίως Άγγλων – Γάλλων) τους στέρησε τα εφόδια και την εξωτερική ενίσχυση που ανέμεναν, όταν Γερμανοί και Ιταλοί συνέχησαν να παρέχουν κάθε δυνατή βοήθεια, υλική και μη, στο Φράνκο. Υπερ τους τάχθηκαν και οι Βάσκοι, οι οποίοι, όπως και οι Καταλανοί, αναζητούσαν διακαώς μεγαλύτερη αυτονομία από την κεντρική κυβέρνηση. Ως αντεπίθεση στους Φασίστες του Φρανκο, προέβησαν σε πυρπολήσεις ναών και μοναστηριών με αντίστοιχους θανάτους κληρικών. Σημάντικοι βοήθεια πρόσεφεραν και οι λεγόμενες «Διεθνείς Ταξιαρχίες», οι οποίες αποτελούνταν απο σοσιαλιστές – κομμουνιστές, οι οποίοι έσπευσαν να πολέμήσουν στο πλευρό τους. Υπολογίζεται ότι το δυναμικό τους ανερχόταν στις 50.000 άτομα, εκ των οποίων και πολλοί Έλληνες.

Στις 26 Ιανουαρίου 1939 καταλαμβάνεται η Βαρκελώνη από το στρατό των εθνικιστών, ενώ λίγο αργότερα, στις 28 Μαρτίου ακολουθεί η πτώση της Μαδρίτης. Ο ισπανικός εμφύλιος λήγει τυπικά την 1η Απριλίου 1939, με το Φράνκο να βγαίνει κυρίαρχος και να παραμένει στην εξουσία της χώρας έως και το 1975.

Αριάδνη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: