Η ανάγκη.

Πολλές φορές η ανάγκη μας κάνει να μπερδευόμαστε. Μας κάνει να μη βλέπουμε καθαρά.
Ως βαθειά ρομαντικός άνθρωπος πιστεύω πολύ στο ένστικτο μου και πολλές φορές όσους έρχονται στη ζωή μου τους κρίνω από τις πληγές τους και από τη φάση στην οποία βρίσκονται. Έχω μάθει να δικαιολογώ τους ανθρώπους θεωρώντας ότι πάντα πίσω από άγαρμπες ,αγενείς και κακότροπες συμπεριφορές υπάρχει ένας σημαντικός λόγος που δεν τους επέτρεπε να κάνουν αλλιώς. Σαφώς και με θυμώνει αλλά η υπομονή μου και τα όρια μου έχουν μεγάλη περίμετρο. Αυτό με κάνει συχνά να στεναχωριέμαι γιατί πολλές αντιδράσεις δεν τις περιμένω.
Με αυτή την απομόνωση κάθισα και σκέφτηκα και συνειδητοποίησα.
Η ανάγκη μας. Αυτή μας κάνει να έχουμε μεγαλύτερα όρια ανοχής από όσα αντέχουμε πολλές φορές. Η ανάγκη μας μας ξεπερνά και εξιδανικευουμε ανθρώπους καταστάσεις γεγονότα. Φροντίζω πάντα να είμαι πολύ ειλικρινής. Όσο σκληρή και αν ακούγομαι…προσπαθώ να μην είναι αγενής αλλά ποτέ δεν κατάλαβα πως μπορούμε να μην είμαστε καθαροί με τους άλλους σε σχέση με αυτό που θέλουμε. Με τον εαυτό μας ας κάνουμε ότι μας αρέσει. Αλλά όταν εμπλέκεται άλλος με ποιο δικαίωμα δεν του δίνουμε το δικαίωμα να επιλέξει αυτός αν θα μείνει…γνωρίζοντας όμως όλη την αλήθεια.
Για να μην πάρουμε το ρίσκο ;
Κάθε χαμόγελο εχει ένα ρίσκο…όπως και κάθε φιλί . Δεν ξέρεις αν βουτώντας σε μια θάλασσα στον βυθό της σε εκείνο το σημείο  θα βρεις σκουπίδι η μαργαριτάρι. Και δυστυχώς η ευτυχώς τα μαργαριτάρια σπανίζουν. Ίσως χρειαζονται περιηγήσεις στον βυθό για να τα ανακαλύψεις και όχι μια απλή βουτιά.
Περίεργες αυτές οι μέρες. Το μυαλό γίνεται σαλάτα. Έρχονται και φεύγουν οι άνθρωποι. Και πάντα εμείς πάμε ένα βήμα πιο πέρα . Κάτι μαθαίνουμε …κάτι βρίσκουμε…κάτι χάνουμε.
Αλλά αυτή η ατιμη  η ανάγκη. Πόσο ευάλωτους και ευθραστους μας κάνει. Ακόμα και κάποιους που είναι δυνατοί. Που φαίνονται πιο δυνατοι και με περισσότερες ανοχές και αντοχές …μπροστά στην ανάγκη λυγίζουν.
Άνθρωποι και Ανθρωπάκια.;Oλοι μας …και άνθρωποι και ανθρωπάκια.
Ιδια πρόσωπα σε διαφορετικές στιγμές. Όλοι πιόνια του ίδιου παιχνιδιού. Έτοιμοι να δώσουμε το περίσσευμα αλλά να μην στερηθούμε κάτι από το δικό μας θησαυρό.
Αχ αυτή η ανάγκη. Μας κάνει το φιλί να το προσδοκούμε για έρωτα. Το καλημέρα για παραμυθι. Το χαμόγελο για ευτυχια. Εσένα για κάτι που ίσως γίνει σημαντικό.
Αχ! Αυτή η ανάγκη. Τυφλούς χαζούς και μικρούς που μας κάνει.
Αχ! Αυτη η ανάγκη…
Άραγε αν εκπληρωθεί… Θα πάρει κάποια άλλη ανάγκη  τη θέση της ;
Αγνή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: