Let’s get it re-started

Με αφορμή την επιστροφή μας σκέφτηκα να γράψω ένα άρθρο για τις επανεκκινήσεις.

Πολλά τα ήδη ειπωμένα. Αλλά σίγουρα κάθε επανεκκίνηση προϋποθέτει οι κύκλοι του παρελθόντος μέσα μας να έχουν ολοκληρωθεί. Απομεινάρια σαφώς και πάντα μένουν .

Κατ’εμέ ό,τι γράφει δε ξεγράφει. Οπότε το παρελθόν μας το κουβαλάμε πάντα μέσα μας. Όταν συμφιλιωθούμε με αυτό , τότε είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο να ανοίξουμε τα φτερά μας για νέες περιπέτειες!

Θα μου πεις… τι εννοείς ρε φίλη; Ok αποδέχομαι ότι το παρελθόν μου είμαι εγώ. Ξυπνάω ένα πρωί και πατάω ένα κουμπί και προχωράω; Σαφώς και όχι! Ο καθένας θέλει το χρόνο του. Τις αναλύσεις του. Τα ξενύχτια του. Τα κλάματα του. Τις αναθεωρήσεις του. Τα κλεισίματα του. Και μετά πάλι το χρόνο του. Αλλά όταν μέσα μας έχουμε εξαντλήσει τα αποθέματα έρχεται η στιγμή που αυτό το κουμπί πατιέται πολύ εύκολα!

Τα είπε και η Θεοδωρίδου …τραβάω λοιπόν σε όλα με μια κόκκινη γραμμή!

Η μόνη παγίδα ,στην οποία μόνοι μας μπορούμε να πέσουμε, είναι να επιστρέψουμε στα ίδια λάθη. Επιστροφές …καταστροφές λένε. Και έχουν δίκιο. Μόνο χάσιμο χρόνου είναι.

Αλλά το χειρότερο σε αυτές τις   καταστάσεις που τις τραβάς για να τσουλήσουν είναι πως σε γεμίζουν απωθημένα  , κόμπλεξ , ανασφάλειες. Στο λέω δεδομένα, για να μην έχει  τραβήξει κάτι όταν το έχεις  προσπαθήσει πολύ,  δε θα σε σώσει το restart!Και τι σου φταίει και ο επόμενος ή η επόμενη; Που πάνω τους θα ξεσπάσεις όλες σου τις φοβίες;

Και τι δηλαδή  ρε Αγνή; Έτσι απλά ακυρώνουμε τις δεύτερες ευκαιρίες;

Αν μου πείτε τώρα ότι καταλάβατε πως πάμε για restart μετά το πρώτο φάουλ σίγουρα μιλάμε άλλη γλώσσα! Σαφώς και με τους ανθρώπους κάνουμε υπομονή . Όπως θέλουμε να κάνουν και αυτοί με εμάς. Δίνουμε χρόνο. Σημασία. Προσοχή. Εξάλλου είναι και η διαδικασία που μαθαίνεις τον άλλον . Και εκεί όλα είναι κάπως περίεργα! Και πάμε και ερχόμαστε και ξαναπάμε και ξαναερχόμαστε. Όταν όμως κάτι το ξεράσει η ψυχή μας- συγχωρείστε μου την έκφραση αλλά είναι η πιο ευγενική  που βρήκα-η λύση είναι μονόδρομος. Να φεύγεις.

Μαζεύουμε λοιπόν την ψυχούλα μας και τη γιατρεύουμε. Ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί. Άλλος με τους φίλους του , άλλος με ψυχοθεραπεία, άλλος με εργασιοθεραπεία, άλλος με το φαί!

Και όταν πραγματικά μας αγαπήσουμε ξανά, έρχεται η ώρα του καθρέφτη. Εγώ έτσι αποκαλώ την ώρα που κάποιος ξαναμπαίνει στο παιχνίδι.

Εννοώ με την ψυχούλα του… όχι μόνο σωματικά. Και τότε ανθίζουν και τα υπόλοιπα. Εργασία , κοινωνικές δραστηριότητες , φλερτ.

Είναι ωραίες οι επανεκκινήσεις παιδιά!

Ας το πατάμε αυτό το κουμπί , χωρίς να χάνουμε χρόνο! Είναι μικρή η ζωή . Και αυτά που αξίζουν δεν μας κάνουν στιγμή να αμφιβάλλουμε για την αξία τους!

Αγνή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: