Falklands war

Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει την παγκόσμια ιστορία, αυτό είναι σίγουρα η έννοια του πολέμου. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα διάφορες περιοχές ανά τον κόσμο αποτελούν εμπόλεμες ζώνες, κοστίζοντας ανθρώπινες ζωές, περιβαλλοντικές καταστροφές, γεωπολιτικές ανακατατάξεις και δυστυχία. 

Αυτό συνέβη και στον – ίσως όχι γνωστό σε όλους μας– πόλεμο των νήσων Φόκλαντς (Falklands War) μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Αργεντινής τη δεκαετία του 1980. Τα νησιά Φόκλαντς (μαζί με τις νήσους Νότια Γεωργία και Νότιες Σάντουιτς) βρίσκονται στο νότιο Ατλαντικό σε απόσταση περίπου 400 μιλίων από τις ακτές της Αργεντινής και αποτελούσαν υπερπόντιες κτήσεις τις Μεγάλης Βρετανίας. Υπήρξαν, επίσης, σημαντικότατη βρετανική βάση κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων. Η Βρετανία απέσπασε τα νησιά από την Αργεντινή το 1833, με την τελευταία να μην παραιτείται, ωστόσο, από τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί του συγκεκριμένου εδάφους, μη σταματώντας να τα διεκδικεί.
Αφορμή για τον πόλεμο που ξέσπασε τον Απρίλιο του 1982 και έληξε στις 14 Ιουνίου του ίδιου έτους, λέγεται ότι ήταν η παρουσία ορισμένων Αργεντίνων εμπόρων τα νησιά της Νότιας Γεωργίας στις 19 Μαρτίου 1982, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν υψώνοντας μάλιστα τη σημαία της χώρας τους. Η πράξη αυτή θεωρήθηκε προφανέστατα εχθρική από την πλευρά της Μεγάλης Βρετανίας, η οποία έπρεπε να υπερασπιστεί το εδαφός της.
Το διδακτορικό καθεστώς του Αργεντίνου Στρατηγού Γκαλτιέρι, βρισκόμενο ήδη αντιμέτωπο με την κοινωνική αναταραχη, λόγω της οικονομικής κατάστασης στη χώρα που πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, ενέκρινε την εισβολή στα νησιά. Θεωρώντας ότι το εθνικό φρόνημα και συναίσθημα θα αναπτερωνόταν με τη στρατιωτική εισβολή, διέταξε την έναρξη των επιχειρήσεων στις 2 Απριλίου 1982.
Παρά τον αρχικό στρατηγικό αιφνιδιασμό των Άγγλων, οι οποίοι δεν πίστευαν ότι η Αργεντινή θα προβεί σε ένα τέτοιου είδους εγχείρημα, δίνεται η εντολή από την Πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ για την πάση θυσία υπεράσπιση του βρετανικού εδάφους. Οι Βρετανοί πεζονάυτες φτάνουν στα Φόκλαντς (νήσοι Μαλβίνες για τους Αργεντίνους) στις 21 Μαΐου. Οι περισσότεροι δε από αυτούς δεν πίστευαν ότι θα ανακαλούνταν μιας και βρίσκονταν ήδη κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα. Τόσο μακρυνός φαινόταν ένας τέτοιος πόλεμος.
Έπειτα από 74 ημέρες μαχών σε θάλασσα, αέρα και ξηρά, η Μ. Βρετανία βγαίνει νικήτρια, αποκαθιστώντας την κυριαρχία της, έχοντας ταχθεί υπέρ της οι Η.Π.Α και η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με το πέρας του πολέμου και την ήττα των Αργεντίνων, η λαϊκή δυσαρέσκεια στη χώρα διογκώνεται, προκαλώντας την κατάρρευση της Χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας ένα χρόνο αργότερα.
Στην αντίπερα όχθη, η «Σιδηρά Κυρία» του συντηρητικού κόμματος, κερδίζει άνετα την επανεκλογή της στις εκλογές του 1983, έπειτα από την ενίσχυση του εθνικού φρονήματος που προσέφερε στο λαό η νίκη επί της Αργεντινής.
Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών αποκαταστάθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1980, χωρίς όμως να υπάρξει ρητή αλλαγή στις θέσεις των δύο αναφορικά με την κυριαρχία επί των νήσων Φόκλαντς. Ανήκουν στη Μεγάλη Βρετανία και διεκδικούνται από την Αργεντινή.

 

Αριάδνη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: