Αγκαλιές

Οι αγκαλιές . Μεγάλωσα λίγο για να καταλάβω την δύναμη μιας αγκαλιάς. Παλιότερα τις απέφευγα. Με έκαναν να νοιώθω αμηχανία . Ήθελα να αγκαλιάζω συγκεκριμένα άτομα σε συγκεκριμένες στιγμές. Και τώρα ξεχωρίζω κάποιες αγκαλιές. Αυτές που κουμπώνουν. Αυτές που μέσα τους νοιώθεις ασφάλεια. Τις αγκαλιές- καταφύγια. Αυτές που θες να μην τελειώσει η νύχτα για... Continue Reading →

Η ζωή μου με τα Μ.Μ.Μ.

Το άρθρο σήμερα είναι κυριολεκτικά “φρέσκο”. Με συμβάν πριν λίγων λεπτών.. Μου έδωσε τόση τροφή για σκέψη αυτό που άκουσα που καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί δεν ακούμε περισσότερο τους ανθρώπους γύρω μας γιατί δεν τους παρατηρούμε, σίγουρα κάτι παραπάνω θα κερδίσουμε από το να χαζεύουμε στο κινητό.. Το ξέρω τετριμμένο αλλά είναι η πραγματικότητα!! Να... Continue Reading →

Έλλη Λαμπέτη

  Σαν σήμερα, 13 Απριλίου 1926, γεννιέται μια από τις σπουδαιότερες Ελληνίδες ηθοποιούς, η Έλλη Λούκου. Οι περισσότεροι, βέβαια, τη γνωρίζουμε ως Έλλη Λαμπέτη (επίθετο δανεισμένο από το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, Αστραπόγιαννος), με το όνομα, δηλαδή που έμεινε στην ιστορία του θεάτρου και κινηματογράφου της Ελλάδας. Γεννιέται στα Βίλια, Αττικής, ενώ το Φεβρουάριο του... Continue Reading →

Παρεμπιπτόντως

Παρεμπιπτόντως . Δεν αγαπώ τη λέξη παρεμπιπτόντως . Δεν καταλαβαίνω γιατί να χρειάζεται ευκαιρία για να συμβούν τα πράγματα .Παρεμπιπτόντως η μιας που το αναφέραμε . Όχι . Όχι παρεμπιπτόντως . Απαρεγκλίτως. Απαρεγκλίτως είναι ωραίο να συμβαίνουν τα πράγματα. Χωρίς αφορμές χωρίς αιτίες. Να συμβαίνουν από την ψυχή. Από επιθυμία. Από λαχτάρα . Από ανυπομονησία.... Continue Reading →

Μια φορά κι έναν καιρό. Τελεία.

Πώς βάζεις τελεία; Πώς κλείνεις την πρόταση, την παράγραφο, ή ακόμα πιο δύσκολα το κεφάλαιο; Δύσκολη απόφαση. Μικρότερη δεν είχα μεγάλη δυσκολία σε αυτό. Η τελεία έμπαινε πιο εύκολα, πιο ανώδυνα. Τώρα, η άτιμη η τελεία δεν μπαίνει, μετατρέπεται σε κόμμα ή σε άνω τέλεια και δεν κλείνουν τα κεφαλαία. Βλέπεις τον λάθος άνθρωπο και... Continue Reading →

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑