Η αλήθεια

Η αλήθεια…
Μια ερώτηση που δεν με είχε απασχολήσει πριν λίγο καιρό. Τους τελευταίους μήνες είναι το μόνο ερώτημα που γυρίζει στο μυαλό μου καθ’ όλη τη διάρκεια της καθημερινότητας μου.
Τι ξέρουμε για την αλήθεια; Τι είναι η αλήθεια; Είναι κοινή για όλους; Είναι απόλυτη ή είναι σχετική; Χρειαζόμαστε μια αλήθεια που να είναι κοινή σε όλους; Και αν ναι σε τι μας εξυπηρετεί; Από τι εξαρτάται και με τι αλληλοεπιδρά;
Είναι τόσα τα ερωτήματα που μπορεί να θέσει κανείς και το πιθανότερο είναι πως δεν θα μπορέσει να δώσει μια συγκεκριμένη απάντηση σε όλα αυτά.
Αν δεχτούμε τη «θεωρία της σχετικότητας» με την ευρύτερη έννοια του όρου θα μπορούσαμε να πούμε ότι ναι δεν υπάρχει μια αλήθεια και ότι ο καθένας έχει μια αλήθεια μοναδική για αυτόν.
Μια αλήθεια που εξαρτάται από την αντίληψη που έχει ο καθένας για τη ζωή και για όλα όσα συμβαίνουν γύρω του, από τα βιώματα του, την κουλτούρα ,την παιδεία, την ιστορία και τον πολιτισμό του.
Αν όμως κοιτάξουμε στη «θεωρία των νόμων» που διέπουν το σύμπαν ολόκληρο θα δούμε πως για όλα υπάρχει μια οικουμενική-απόλυτη αλήθεια, η αλήθεια που διατηρεί το σύμπαν και συνεπώς τον πραγματικό κόσμο σε μια ισορροπία και όχι σε ένα χάος.
Η αλήθεια που οδήγησε στην εξέλιξη της ανθρώπινης ύπαρξης τόσο από βιολογικής όσο και από κοινωνικής πλευράς.
Αν δούμε αυτές τις δύο περιπτώσεις θα διαπιστώσουμε με μια πρώτη ματιά ότι στη μεν πρώτη περίπτωση δεν υπάρχει απολυτότητα ενώ στη δεύτερη είναι ξεκάθαρη.
Αν κάνουμε μια δεύτερη ανάγνωση θα δούμε οτι τόσο στην πρώτη όσο και στην δεύτερη περίπτωση η απολυτότητα κατέχει τον πρώτο ρόλο.
Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δύο έγκειται στο εξής: όταν αναφέρομαι στην δική μου αλήθεια χρησιμοποιώ την υποκειμενική απολυτότητα ενώ όταν αναφέρομαι στη γενική αλήθεια χρησιμοποιώ μια αντικειμενική απολυτότητα.
Και στις δύο περιπτώσεις με κάποιο τρόπο είμαι απόλυτος.
Μπορείς όμως να είσαι στη ζωή έστω και για το πιο μικρό πράγμα απόλυτος; Θεωρώ πως όχι. Ακόμα και η επιστήμη δεν είναι απόλυτη.
Αυτές οι δύο περιπτώσεις είναι και τα δύο διαφορετικά στρατόπεδα ανθρώπων. Εκείνων που πιστεύουν στη μοναδική υποκειμενική αλήθεια και εκείνων που πιστεύουν στην μοναδική αντικειμενική αλήθεια.
Γιατί όμως το ένα δεν μπορεί να εμπεριέχει το άλλο και πρέπει να είναι ή το ένα ή το άλλο;
Σε όλη αυτή την αναζήτηση τείνω-χωρίς να είμαι σίγουρη-να καταλήγω στο εξής:
Υπάρχει η αλήθεια της ζωής…για τον καθέναν μοναδική σαν αποτύπωμα και υπάρχει και η αλήθεια που καθορίζει τους «νόμους», «κανόνες» της ζωής . Στον πραγματικό λοιπόν κόσμο μπορείς να έχεις και να δέχεσαι και τις δύο αλήθειες που και εξαρτώνται η μια από την άλλη και αλληλοεπιδρούν χωρίς καμία από τις δύο να χρειάζεται να είναι απόλυτη.

Θάλεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: