Στο «μόνη» ή στο μαζί

Μερικές φορές σκέφτομαι το «μόνη μου». Αυτό το μόνη μου που για καιρό δεν τρομάζει και άλλες φορές πανικοβάλει. Το μόνη μου που σε κάνει δυνατή σε φάσεις και σε άλλες τόσο αδύναμη. Το μόνη μου που θες να μείνει έτσι ή που θες να γίνει μαζί. Αλλά τελικά τι είναι πιο δύσκολο; Το μαζί ή το μόνη;
Νιώθω ότι το να είμαι εγώ κι ο εαυτός μου είναι πιο ξεκάθαρο. Να αγαπώ εμένα, να με σέβομαι και να με υπολογίζω. Όλα εξαρτώνται από εμενα σε αυτή την εξίσωση. Μέχρι που η εξίσωση γινεται πιο περίπλοκη στο «μαζί». Όλα είναι πιο δύσκολα στο «μαζί». Δεν έχεις μόνο να καταλάβεις τον εαυτό σου αλλά και τον άλλον. Τι σκέφτεται, τι θέλει, σε θέλει; Βαριέμαι λίγο μωρε… αλλά ίσως το λέω γιατί αυτό είναι το εύκολο. Να μην κάτσω να σκάσω για τον άλλον! Να σκάσω για τον εαυτό μου και για μένα μόνο!
Τότε αφού το «μόνη» είναι το εύκολο γιατί το «μαζί» μου λείπει; Και δεν είναι ότι το μαζί λείπει επειδή λείπει κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο. Είναι ότι λείπει κάποιος χωρίς πρόσωπο με τον οποίο φαντάζεσαι πόσο ωραίο και εύκολο είναι το «μαζί».
Στη σκέψη είναι απλό και όμορφο, στην πράξη δύσκολο και βασανιστικό. Και τελικά επικρατει το μόνη μου. Γιατί δεν κουράζομαι έτσι. Δεν στεναχωριέμαι ετσι και ξέρω τι να περιμένω έτσι.

Ζαχαρένια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: