Μια μέρα τόσο ήθελα,
Και νύχτα να´ναι,εντάξει ,
Να πεταχτώ στα άδυτα
Του φίλου του Θανάση…
Που είχε χέρι μάστορα,
Κι έφτιαχνε καραβάκια
Μία στιγμή όμως ξέφυγε,
Έφτιαξε ανθρωπάκια!!!
Σαν και αυτό που σαν το δεις
Κάπως θα σε πλανέψει!!
Είναι το βλέμμα;Το μαλλί;
Το σίδερο στη μεση
Τι να χει τάχα να μου πει;
Θαρρείς πως θα μ´αρέσει;;;
Να βλέπω τούτη τη μορφή
και δόντι κοφτερό στη μέση;;;
Κι έτσι κάπως σάστισα…

Είπα… «βρε δε βαριέσαι,
Εδώ θα κάθομαι μπροστά!!
Σε βλέπω δεν κρατιέσαι!!»
Κι έτσι λοιπόν ξεκίνησε
Να μου μιλάει ωρες!!
Πως έτσι εκατέληξε…
Πως πέρασε τις μπόρες!
Ήταν για χρόνια και καιρούς
Πολύ ερωτευμένη…
Όμως αργά κατάλαβε

πως ήταν μπερδεμένη!!

Ήταν εκείνος ο μικρος-
μικρούλης ανθρωπάκος
Που πάντα την συμβούλευε
Κι εκείνη μές στο άγχος,
Του είπε «μείνε μακριά!!!
Δεν θα τα βγάλω πέρα!!!»
«Τι σού ´κανα;;;»Απορρησε
Και πέταξε τη βέρα!!!
Λίγο πιο κάτω συναντά
Μικρό πουλάκι ,φίνο!!
Της είπε «Για που το βάλεις;;» ,
Της χάρισε και κρίνο!!
Εκείνη εμαγέτηκε από την κίνησή του..
Δεν ήξερε…δεν ρώταγε;;;
Ποια είναι η θέληση του;;;
Περπάτησαν λοιπόν …μαζί ..
Για αρκετούς χειμώνες…
Ο άνθρωπος μες στο κλουβί ,
Δεν θα´ναι για αιώνες!!!
Κάπως στεναχωρήθηκε
Αυτό το ανθρωπάκι …
Άρχισε να την αναζητά
Κι έφαγε λουκουμάκι!!
Να πάρει λίγο ενέργεια,
Να γλυκαθεί λιγάκι ,
Έτσι ένιωσε για μια στιγμή
Κι άρχισε μπασκετάκι!!
Γυρνούσε εδώ,γυρνούσε εκεί
Ψάχνοντας μία λύση…
«Θα βρέξει λίγο;;;»απορεί
Λίγο να καθαρίσει,
Άπ´το μυαλό του η σκέψη της
Μήπως και πάρει φόρα
Το μπάσκετ το σταμάτησε …
Τον πήρε η κατηφόρα…
Είχε καιρό να την ιδει..
Του έλειψε ,είναι αληθεια
Και σε μια βόλτα του τρελή,
Κάπνίζοντας μια πίπα
Σκοντάφτει ,πέφτει πάνω της
Μα ήταν αλλαγμένη…
Το πρόσωπό της άλλαξε
Μα η ψυχή προσμένει!!
Ξεκίνησε να του μιλά
Για όσα είχε ζήσει
Μακριά από κείνον τόσο καιρό,
Πολύ της είχε λείψει!!!
Είχε περάσει δύσκολα
Μα δεν το μαρτυρούσε …
«Κι εσυ το ιδιο θα κάνες…»
Τού λέγε «μα που είσαι;;»
Σε κάθε του ερώτηση,
Απάντηση…καμια…
Και πήρε την απόφαση
Ν´αλλάξει η ιστορία!
Κι έτσι αφέθηκε ξανά
Σ´αυτόν τον ανθρωπάκο,
Που πάντα προσμενε να´ρθει
Κι ας μη φορούσε φράκο!!
Έτσι τ´αποφασίσανε
Μαζί να είναι πάλι
Μα τι χαρά που ενοιωσε!!
Κουνούσε και κεφάλι!!
Και ο καιρός επέρασε,
Ήρθαν κι άλλοι χειμώνες
Κι οι δυό τους έμειναν μαζί!!
Μαζί εις τους αιώνες!!
Steicy

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: