Πέντε χρόνια αγάπης

Πόσα μπορεί να σε διδάξει η συμβίωση με ένα σκύλο;
Θα σας πω μια ιστορία, όχι από αυτές που γράφοντα στα παραμύθια αλλά αληθινή.
Πριν κάποια χρόνια μπήκε στη ζωή μου μια μπαλίτσα σε αποχρώσεις του καφέ και του άσπρου. Ήρθε ένα απόγευμα του Οκτώβρη με καράβι από την Κάρυστο. Η γνωριμία μας ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Ξέραμε και οι δύο ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά θα είχαμε μια κοινή διαδρομή.
Εγώ λίγο καιρό πριν είχα χάσει την προηγούμενη σκυλίτσα μου και αυτή εγκατέλειπε την οικογένεια της για μια άλλη. Την περίμενα στο λιμάνι της Ραφήνας. Ήταν ένα πλασματάκι τόσο αδύνατο που μετρούσες ένα ενα όλα τα κόκκαλα του κορμιού του.
Την αγάπησα με το που την είδα. Αυτό το πλάσμα είχε κάτι μέσα του που μου πήρε πέντε ολόκληρα χρόνια να το ανακαλύψω.
Χτίσαμε από την αρχή μια σχέση εμπιστοσύνης. Ξέραμε και οι δύο που είναι τα όρια της μιας και που της άλλης και γνωρίζαμε πολύ καλά ότι δεν μπορούμε να τα ξεπεράσουμε.
Οι πρώτοι μήνες για μένα και για κείνη ήταν υπέροχοι. Την έβλεπα μέρα με τη μέρα να μεγαλώνει, να παίζει, να κάνει σκανταλιές…
Ξυπνούσαμε το πρωί τρώγαμε το πρωινό μας, η καθεμία στο δικό της χώρο, κάναμε τις αγκαλιές μας, έπειτα εγώ έφευγα για τις δουλειές μου και αυτή με περίμενε υπομονετικά πότε θα γυρίσω για να παίξουμε και να πάμε τη βόλτα μας.
Η χαρά μας όμως κράτησε μόνο εννέα μήνες. Κλείνοντας τον πρώτο χρόνο της ζωής της αρρώστησε. Τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο από κει και πέρα .Έπρεπε και εγώ και αυτή να μάθουμε να διαχειριζόμαστε την καινούρια κατάσταση η οποία ερχόταν και δεν ήταν καθόλου εύκολη ειδικά για την ίδια. Τέλος οι λιχουδιές τέλος το κρεατάκι που της έδινα για να την καλοπιάνω. Ειδική τροφή από δω και πέρα, πολλά φάρμακα, θεραπείες, ενέσεις, πολλές εξετάσεις χωρίς ποτέ να ξέρουμε πότε και αν θα ανταποκριθεί. Δεν είχα βρεθεί ποτέ σε αυτή τη κατάσταση ξανά δεν ήξερα πως να το διαχειριστώ.Ποιό ήταν το σωστό;

Όλοι γύρω μου, μου έλεγαν να τη δώσω, να της κάνω ευθανασία…θα δυσκόλευε πάρα πολύ τη δική μου ζωή.

Πώς παίρνεις όμως μια τέτοια απόφαση και με ποιο δικαίωμα;
Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω μαζί της και τη δική μου ζωή, μαζί θα πορευόμασταν, μαζί θα το λύναμε, για όσο κρατούσε. Δημιουργήσαμε μια ιδιαίτερη σχέση. Δεν μπορούσα πλέον να αργήσω να γυρίσω σπίτι το βράδυ, όπως επίσης έπρεπε να σηκώνομαι συγκεκριμένη ώρα το πρωί για να παίρνει τα φάρμακα της.
Αλλάξαμε και οι δυο στην πορεία, κάθε μέρα για μας ήταν κάτι καινούριο που δεν ξέραμε που θα βγει. Άρχισα να της αφιερώνω περισσότερο χρόνο και να παίρνω από αυτή ότι είχε να μου δώσει.
Μαζί της έμαθα τι σημαίνει να είσαι δυνατός και να παλεύεις, τι σημαίνει να χαμογελάς ακόμα και όταν όλα μέσα σου διαλύονται.
Όταν με έβλεπε να στεναχωριέμαι ερχόταν πάντα με το παιχνίδι της μου το άφηνε στο πόδι και περίμενε να της το πετάξω να παίξουμε. Αρνούνταν να με δει να πέφτω.
Άντεχε τα νεύρα μου τα ξεσπάσματα μου, την αδιαφορία μου πολλές φορές και ήταν πάντα εκεί να με περιμένει, πάντα με χαρά, με αγωνία.
Πέντε χρόνια μετά πια έχουμε μάθει η μια την άλλη. Έχουμε προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και τις έχουμε αποδεχτεί. Έχουμε το δικό μας κώδικα και τις δικές μας στιγμές και όσο δύσκολα και να είναι τα πράγματα αυτό το πλάσμα με έμαθε να τα ξεπερνάω, όλα, με χαμόγελο, αγάπη και πολύ πολύ αισιοδοξία!

Θάλεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: