Λαβύρινθοι

Μπερδεμένα μονοπάτια, δωμάτια κλειστά, σκοτεινά, παράλληλες ευθείες, αδιέξοδα.
Κλωστές από Κουβάρια πλεγμένα στα δάχτυλα μας.
Ψάχνεις να βρεις την άκρη
Να ξεκινήσεις από κάπου…
Ποια πόρτα να ανοίξεις; Που θα σε οδηγήσει;
Παίρνεις βαθιά ανάσα, πιάνεις το χερούλι και ξεκινάς
Πρέπει να φτάσεις στο τέρμα, κάπου υπάρχει η έξοδος.
Τι; Πίστευες ότι ήταν τόσο απλό;

Έτσι σου είπαν;
Συναντάς καθρέφτες…μικρούς, μεσαίους, πιο μικρούς, μεγάλους… παντού καθρέφτες…όπου και να κοιτάξεις ΕΣΥ και τίποτα άλλο…τι είσαι; ποιος είσαι;
Καταφέρνεις να φύγεις…
Κι άλλο δωμάτιο, αυτή τη φορά σκοτεινό, δεν υπάρχει φως… ψάχνεις έστω για μια χαραμάδα… κάτι να σε τραβήξει από κει…
Απελπίζεσαι… κλείνεις τα μάτια και μόλις τα ανοίγεις διαπιστώνεις ότι ξαφνικά το δωμάτιο δεν ήταν τόσο σκοτεινό όσο το έβλεπες στην αρχή, υπάρχει έξοδος… είναι μπροστά σου…
Και εκεί που νομίζεις ότι δεν έχει άλλο, ότι είσαι επιτέλους ελεύθερος, ξεδιπλώνονται μπροστά σου μονοπάτια… ποιο να διαλέξεις και γιατί. Όλα φαίνονται ίδια, αλλά είναι τόσο διαφορετικά …
Επιλέγεις στην τύχη, προχωράς… δεν οδηγεί πουθενά.
Γυρίζεις πίσω, πάλι από την αρχή… αυτή τη φορά σκέφτεσαι, τα παρατηρείς λίγο παραπάνω, δεν μπορεί, αυτή τη φορά θα κάνεις τη σωστή επιλογή.
Κι όμως όχι…πάλι πίσω ξανά και ξανά και ξανά.
Στέκεσαι και τα κοιτάς…τί λάθος έκανες; Τι δεν υπολόγισες; Τι δεν είδες;
Γιατί πάλι στο μηδέν; Πόσες φορές;
Κι όμως κάπου υπήρχε ένα δρομάκι μικρό, αδιάφορο που απλά δεν πρόσεξες ποτέ.
Αποφασίζεις να το ακολουθήσεις, δεν έχεις άλλη επιλογή…
Δύσκολη η πορεία…λακκούβες…σκοτάδι…αγκάθια…αλλά στο τέλος του διακρίνεις ένα φως σαν μικρή πυγολαμπίδα που όσο την πλησιάζεις τόσο μεγαλώνει και μεγαλώνει…μεγαλώνει, ώσπου όταν φτάνεις κοντά της τυφλώνεσαι από τη λάμψη της…δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα άλλο… είσαι ήδη στην έξοδο…
Κάπως έτσι είναι η ζωή μας, ένας μεγάλος λαβύρινθος…
Ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό
Με τις πιο σκοτεινές μας σκέψεις…
Παλεύουμε με τις ανασφάλειες μας
Τους φόβους μας
Τις ανάγκες μας
Τα θέλω μας
Διαλέγουμε μονοπάτια που καταλήγουν σε αδιέξοδα
Θα προλάβουμε;
Θα φτάσουμε ποτέ στην έξοδο;
Έχει αλήθεια τόσο μεγάλη σημασία τελικά αν θα φτάσουμε ποτέ στο τέρμα;
Μάλλον όχι…

Θάλεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: