Απώλεια

Πόσο κοστίζει μια απώλεια;
Στο ταξίδι της ζωής το πρώτο πράγμα το οποίο μαθαίνουμε είναι η απώλεια.
Είναι εκείνη η στιγμή που βλέπεις για πρώτη φορά τον κόσμο, που κόβεις τα δεσμά του ομφάλιου λώρου.
Από εκεί κι ύστερα παλεύεις να νιώσεις ασφάλεια, ψάχνεις να βρεις κάτι που να σε κρατήσει προστατευμένο, όπως ήσουν στην κοιλιά της μαμάς.
Ανοίγεις τα μάτια και ξαφνικά βρίσκεσαι σε ένα σταθμό απ’ όπου πρέπει να πάρεις το επόμενο τρένο για να ξεκινήσεις το ταξίδι της ζωής.
Ένα ταξίδι με πολλούς σταθμούς, πολλούς επιβάτες και αμέτρητες απώλειες.
Σε κάθε στάση κάτι παίρνεις μαζί σου και κάτι αφήνεις πίσω, κάτι αποχωρίζεσαι.
Αναρωτιέσαι δεν μπορείς να καταλάβεις…γιατί πάντα πρέπει να χάνουμε κάτι;
Γιατί κάτι να τελειώνει;
Προχωρώντας διαπιστώνεις ότι πολλές φορές αυτά που αφήνεις πίσω σου είναι πολλά περισσότερα από αυτά που παίρνεις;
Που θα φτάσεις άραγε;
Θα μείνει κάτι;
Πόσα ακόμα θα αποχωρίζεσαι και γιατί;
Η αγκαλιά της μαμάς, το αρκουδάκι στα πρώτα γενέθλια, ο πρώτος φίλος στο διπλανό θρανίο, η ενηλικίωση, το αγαπημένο σου τετράδιο ο αποχωρισμός από το σπίτι, ο χωρισμός η προδοσία, το ψέμα , ο ίδιος σου ο εαυτός…
Απώλειες απώλειες απώλειες…
Άλλες μικρές άλλες μεγάλες,
Άλλες σημαντικές άλλες πάλι ασήμαντες,
Μαζί τους μαθαίνεις πως η ζωή είναι μια διαρκής πάλη για να μπορέσεις να συνεχίσεις.
Αντιλαμβάνεσαι το πόσο πρέπει να παλέψεις για να κρατήσεις κάτι.

Διαπιστώνεις τελικά ότι αυτό που θεωρούσες δεδομένο μπορεί και να μην είναι.
Αρχίζεις και ψάχνεις που φταις εσύ.
Φταις; Φταίει κάποιος άλλος;
Έπρεπε να γίνει;
Ερωτηματικά χωρίς απάντηση.
Και εκεί που όλα έχουν χαθεί, εκεί που πια δεν έχεις κάτι άλλο για να χάσεις συνειδητοποιείς ότι ποτέ δεν είδες την αξία της ύπαρξης τους. Γιατί δεν σε άφησε ο εγωισμός σου, γιατί πίστεψες στο «πάντα», θεώρησες ότι αυτό που σου δίνεται διαρκεί αιώνια…
Χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου…
Προσπαθείς να διαχειριστείς κάτι που ποτέ δεν φαντάστηκες ότι πρέπει να κάνεις…
Τα βάζεις με τον εαυτό σου, με τους άλλους. Ένα μόνιμο γιατί.
Δεν καταλαβαίνεις…
Τρελαίνεσαι…
Θυμώνεις…
Και κάπου εκεί το τοπίο αρχίζει και ξεθολώνει, αρχίζεις να μπορείς να παρατηρείς, να βλέπεις ότι κάθε απώλεια σε αυτή τη ζωή , οποιουδήποτε είδους έχει κάτι να σε διδάξει.
Να σε πάει ένα βήμα παρακάτω…
Να σε κάνει πιο δυνατό…
Να μάθεις την αξία της στιγμής.
Να χαίρεσαι με τα απλά καθημερινά πράγματα…
Με τον ήλιο που ανατέλλει κάθε πρωί…
Με το καλημέρα ενός φίλου…
Με ένα ζεστό καφέ…
Με έναν περίπατο…
Με ένα χαμόγελο, ακόμα και με ένα δάκρυ…
Με μια αγκαλιά…
Μια καλημέρα και μια καληνύχτα…
Με τη σιωπή…
Με ένα φιλί…
Γιατί η μεγαλύτερη απώλεια σε αυτή τη ζωή δεν είναι ο θάνατος…
Είναι o φόβος του να ζεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: