Μου φτάνω!

Σήμερα η μέρα μου ήταν εντελώς άδεια και αποφάσισα να τη γεμίσω κάνοντας δουλειές του σπιτιού και πράγματα που έπρεπε να κάνω στον υπολογιστή και τα είχα καθυστερήσει. Ξύπνησα, έπλυνα τα δόντια μου, ντύθηκα σαν λέτσος και πήρα το σκυλί μου να βγούμε μία βόλτα, εκείνη να κάνει τη «δουλειά» της κι εγώ να πάρω καφέ και κουλούρι για να ξεκινήσει καλά η μέρα μου.

Βγαίνοντας από την πολυκατοικία δε βλέπω πουθενά το πεζοδρόμιο! Αντί για πεζοδρόμιο, υπήρχε ένα μεγάλο χαντάκι, το οποίο όμως θα γινόταν ένα πεζοδρόμιο καλύτερο από το προηγούμενο που υπήρχε, μου είπε ένας κύριος που έσκαβε μπροστά μου. «Και πώς θα περάσω?» του λέω, «με άλμα» μου λέει. Πιάνω το σκυλί αγκαζέ και με μπαλετική χάρη πηδάω το χαντάκι και προσγειώνομαι όρθια στο δρόμο.

Αφού γύρισα σπίτι έχοντας κάνει τα δυο αλματάκια μου, ξεκίνησα να πλένω πιάτα και να καθαρίζω την κουζίνα μου. Στη συνέχεια κατέβηκα πάλι για να πάω σούπερ μάρκετ. Θεώρησα καλή ιδέα να πάω να πάρω τα λαχανικά μου από τη λαχαναγορά που ήταν τρία στενά πιο κάτω και μετά να πάρω όλα τα υπόλοιπα από το σούπερ μάρκετ. Σε αυτό το σημείο να σημειώσω ότι μένω στο Λυκαβηττό οπότε η ανηφόρα είναι σοβαρή υπόθεση όταν είσαι φορτωμένη με ψώνια σαν το γάιδαρο και δεν έχεις και βοήθεια. Προσπαθώντας να ανεβάσω τις έξι σακούλες ψώνια που κουβαλούσα σκέφτηκα ότι τώρα θα μου χρειαζόταν ένας σύντροφος! Να κουβαλήσει έστω τις μισές σακούλες!

Γύρισα σπίτι ξανά, τακτοποίησα τα πράγματα στο ψυγείο και στη συνέχεια ήθελα να μαγειρέψω κάτι εξωτικό, μη συνηθισμένο, γκουρμεδιάρικο βρε αδερφέ. Ήρθε η ώρα να σερφάρω στα ιντερνετικά κύματα των αμέτρητων συνταγών. Παρατήρησα για πρώτη φορά ότι όλες οι συνταγές είναι για τρία ή τέσσερα άτομα. Επιστρατεύω τη διαίρεση της έκτης δημοτικού για να καταλάβω την ποσότητα των υλικών που θα πρέπει να χρησιμοποιήσω για ένα άτομο και ξεκινάω να φτιάχνω ριζότο με μανιτάρια και τυριά. Τώρα θα μου χρειαζόταν ένα δεύτερο άτομο να φάμε μαζί να γλυτώσω και τη διαίρεση!

Αφού έφαγα, το πεντανόστιμο έχω να πω, ριζότο μου, μπήκα να κάνω ένα ζεστό μπανάκι. Όσο λουζόμουν παρατήρησα ότι το νερό αντί να φεύγει από το σιφόνι, γέμιζε την τουαλέτα μου με νερά και σαπουνάδες! Βγαίνω άρον άρον από την μπανιέρα κι αρχίζω να σκουπίζω τα νερά τα οποία είχαν φτάσει στον διάδρομο και πήγαιναν προς την κουζίνα.  Τώρα θα χρειαζόταν ένας άντρας να ξεβουλώσει…. Ό,τι είναι αυτό που πρέπει να ξεβουλώσει τέλος πάντων!

Μετά έκατσα στον υπολογιστή μου και ξεκίνησα να δουλεύω και να οργανώνω μία επιχειρηματική κίνηση που θέλω να κάνω. Εκεί που δούλευα λοιπόν είπα από μέσα μου «Μπράβο Ζαχαρένια! Καλά τα καταφέρνεις!» και τότε συνειδητοποίησα ότι και όλα τα παραπάνω τα κατάφερα, μόνη μου, χωρίς κάποιον άλλον. Πέρασα μία μέρα με τον εαυτό μου η οποία ήταν υπέρ δημιουργική και για κάποιο λόγο ένιωθα ότι δε μου φτάνω! Ε λοιπόν μου φτάνω και μου περισσεύω ! Μου κάνω εξαιρετική παρέα και μου αρέσω πολύ! Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το λέω στον εαυτό μου κάθε μέρα! Μου φτάνω και μου περισσεύω! Γιατί αν αντέχεις τη σιωπή και την παρέα του εαυτό σου, δεν υπάρχει κάτι να μην μπορείς να αντέξεις. Ίσως σε κάποιες φάσεις να μην αντέχεις τους άλλους βέβαια, αλλά αυτό δουλεύεται και φτιάχνεται!

 

Ζαχαρένια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: