Κάτι από …παλιά Αθήνα

Δευτέρα απόγευμα, το καλοκαίρι έχει αρχίσει να φεύγει παίρνοντας μαζί του ότι άσχημο έφερε και οι πρώτες φθινοπωρινές σταγόνες είχαν αρχίσει να αγκαλιάζουν το κιτρινοπράσινο φύλλωμα των δέντρων. Εκείνο το απόγευμα είχα αποφασίσει να κάνω ένα περίπατο στο Φιλοπάππου διασχίζοντας έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους του θησείου, τον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου. Κάνοντας την βόλτα μου αμέριμνη και προσπαθώντας να γεμίσω με ανάσες αφήνοντας πίσω μου την κουραστική μέρα έπεσε το βλέμμα μου σε μια κυρία που κάθονταν σε ένα παγκάκι ένα- δυο μέτρα μπροστά από μένα. Κοντοστάθηκα και την κοίταξα. Θα ήταν κάπου κοντά στα εξήντα, καλοντυμένη με μια ζαχαρί εσάρπα να αγκαλιάζει τους ώμους της και ένα βλέμμα χαμένο, λες και μόνο το σώμα της βρισκόταν εκεί και το μυαλό της ταξίδευε… Αποφάσισα να αλλάξω τα σχέδια μου και να πάω να κάτσω μαζί της. Με ρώτησε αν μένω εδώ κοντά. Της είπα ότι μένω στο πατρικό της μητέρας μου στην Ανδριανού μετά το ωδείο Athenaeum. Γύρισε και με κοίταξε. «Εγώ έρχομαι κάθε μέρα και κάθομαι εδώ», μου λέει. Δεν ήξερα τι να της πω και αυθόρμητα τη ρώτησα, αν έχει κάποιο λόγο. «Έρχομαι για να τις αναμνήσεις», μου είπε. Για μια στιγμή τα έχασα και πριν προλάβω να μιλήσω με ρωτάει: «θέλεις να ακούσεις μια ιστορία?». Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν μικρό παιδάκι, γύρισα προς το μέρος της έκατσα σταυροπόδι στο παγκάκι και περίμενα να ακούσω τι είχε να μου πει. «Πάμε να γυρίσουμε λίγο πίσω στο χρόνο», μου λέει, σε κάτι από τα παλιά. Για τις επόμενες δυο ώρες αφέθηκα στα λόγια της και έβλεπα να περνάνε μπροστά μου εικόνες σαν από παλιά Ελληνική ταινία. «Περπατήσαμε» μαζί στο μοναστηράκι του 1966 ,τότε που η Ανδριανού απέναντι από τον ηλεκτρικό του Θησείου και μέχρι την είσοδο της αρχαίας αγοράς ήταν γεμάτη με πανέμορφα νεοκλασικά κτίρια διώροφα και τριώροφα που κατοικούνταν και ενδιάμεσα τους υπήρχαν καταστήματα. Δίπλα στο ωδείο, στο παρκάκι υπήρχαν μονοκατοικίες, καθαριστήριο και πιο πάνω μεταξύ Ανδριανού και Θησείου υπήρχε ένας μεγάλος κυλινδρόμυλος. Το πρωί περνούσε από τα σπίτια ο Κυρ Γιάννης , ο γαλατάς και άφηνε το γάλα σε γυάλινο μπουκάλι. Το βράδυ γύριζε πίσω και το έπαιρνε για να το ετοιμάσει για την επόμενη. Κάθε μέρα επίσης περνούσε και ο Κυρ… (δεν θυμόταν το όνομα του) και άφηνε τις κολώνες με πάγο γιατί οι περισσότεροι δεν είχαν ηλεκτρικά ψυγεία. Όλα τα σπίτια ήταν ανοιχτά, δεν υπήρχαν κλειδαριές, αν ήθελες απλά τράβαγες την πόρτα. Ο καθένας νοιαζόταν για τον γείτονα του λες και ήταν κάποιος της δικής του οικογένειας που έμενε δίπλα ή απέναντι. Με το ξημέρωμα κοιτάζανε αν άνοιξαν τα παράθυρα, αν άπλωσαν τα ρούχα, αν ποτίστηκαν οι βασιλικοί…αυτό σήμαινε ότι ήταν καλά. Το σχολείο της κ. Ντίνας ήταν πίσω από τη Βαρβάκειο στην πλατεία θεάτρου. 47ο γυμνάσιο. Πήγαιναν με τα πόδια διασχίζοντας τις οδούς Σωκράτους, Ευριπίδου, την Ομόνοια χωρίς κανένα φόβο. Τι είχανε να φοβηθούν άραγε? Περιμένανε τις γιορτές για να βγουν τα καροτσάκια στην Αιόλου με τα παιχνίδια και κάνανε όνειρα για να τους πάρουν ένα κουκλάκι, ένα δαχτυλιδάκι…πράγματα που φάνταζαν τόσο μεγάλα για αυτούς. Όλοι γνωρίζονταν με όλους και ήταν μια μεγάλη οικογένεια, καθώς τα καλοκαιρινά βράδια κάθονταν όλοι έξω από τα σπίτια τους και περνούσαν ώρες ατελείωτες ανάμεσα στον πόνο και τη χαρά τους. Η καλημέρα και η καλησπέρα ήταν για αυτούς ανάγκη όχι υποχρέωση. Την ιστορία της την διέκοψε ο χτύπος του τηλεφώνου. Έπρεπε να γυρίσει στα εγγόνια της. Έφυγε αφήνοντας με σαστισμένη στο σκοτεινιασμένο πια τοπίο του Θησείου. Πήρα το δρόμο για το σπίτι. Άδεια; Γεμάτη; Δεν ξέρω. Σίγουρα όμως ευτυχισμένη…

 

Θάλεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: