Ημέρα Μνήμης

  Ημέρα μνήμης η σημερινή. Ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και ως τέτοια τιμάται κάθε χρόνο η 19η Μαΐου . Ως γενοκτονία, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, ορίζεται «μια από τις ακόλουθες πράξεις που λαμβάνει χώρα με στόχο την ηθελημένη καταστροφή ή τον αφανισμό ενός μέρους ή μιας ολόκληρης εθνικής, φυλετικής ή... Continue Reading →

Παρ-α-λείψεις

Παραλείψεις Διάβασα κάπου αυτή τη λέξη και κάπως μου έκανε κάτι. Οι παραλείψεις είναι αιτίες μεγάλων κακών . Είναι αφορμή συνειδητοποιήσεων. Είναι ξεκαθάρισμα χρόνου και χώρου. Είναι σημάδι του πόσο σημαντικός η σημαντική είσαι στη ζωή κάποιου. Είναι η "απραξία " που αν γινόταν πράξη θα άλλαζε πολλά. Είναι η απουσία στιγμών, λόγων, δράσεων ,... Continue Reading →

Europe Day

Η αλήθεια είναι ότι χαίρομαι πολύ για τη σημερινή ημέρα και για το συγκεκριμένο άρθρο, μιας και αφορά στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, στις αξίες και τις ιδέες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πράγματα που έχω μελετήσει ξανά και ξανά κατά τη διάρκεια των σπουδών μου και αγαπώ ιδιαίτερα. Ήταν 9 Μαΐου 1950, όταν ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών, Ρομπέρ... Continue Reading →

Αγκαλιές

Οι αγκαλιές . Μεγάλωσα λίγο για να καταλάβω την δύναμη μιας αγκαλιάς. Παλιότερα τις απέφευγα. Με έκαναν να νοιώθω αμηχανία . Ήθελα να αγκαλιάζω συγκεκριμένα άτομα σε συγκεκριμένες στιγμές. Και τώρα ξεχωρίζω κάποιες αγκαλιές. Αυτές που κουμπώνουν. Αυτές που μέσα τους νοιώθεις ασφάλεια. Τις αγκαλιές- καταφύγια. Αυτές που θες να μην τελειώσει η νύχτα για... Continue Reading →

Η ζωή μου με τα Μ.Μ.Μ.

Το άρθρο σήμερα είναι κυριολεκτικά “φρέσκο”. Με συμβάν πριν λίγων λεπτών.. Μου έδωσε τόση τροφή για σκέψη αυτό που άκουσα που καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί δεν ακούμε περισσότερο τους ανθρώπους γύρω μας γιατί δεν τους παρατηρούμε, σίγουρα κάτι παραπάνω θα κερδίσουμε από το να χαζεύουμε στο κινητό.. Το ξέρω τετριμμένο αλλά είναι η πραγματικότητα!! Να... Continue Reading →

Έλλη Λαμπέτη

  Σαν σήμερα, 13 Απριλίου 1926, γεννιέται μια από τις σπουδαιότερες Ελληνίδες ηθοποιούς, η Έλλη Λούκου. Οι περισσότεροι, βέβαια, τη γνωρίζουμε ως Έλλη Λαμπέτη (επίθετο δανεισμένο από το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, Αστραπόγιαννος), με το όνομα, δηλαδή που έμεινε στην ιστορία του θεάτρου και κινηματογράφου της Ελλάδας. Γεννιέται στα Βίλια, Αττικής, ενώ το Φεβρουάριο του... Continue Reading →

Παρεμπιπτόντως

Παρεμπιπτόντως . Δεν αγαπώ τη λέξη παρεμπιπτόντως . Δεν καταλαβαίνω γιατί να χρειάζεται ευκαιρία για να συμβούν τα πράγματα .Παρεμπιπτόντως η μιας που το αναφέραμε . Όχι . Όχι παρεμπιπτόντως . Απαρεγκλίτως. Απαρεγκλίτως είναι ωραίο να συμβαίνουν τα πράγματα. Χωρίς αφορμές χωρίς αιτίες. Να συμβαίνουν από την ψυχή. Από επιθυμία. Από λαχτάρα . Από ανυπομονησία.... Continue Reading →

Μια φορά κι έναν καιρό. Τελεία.

Πώς βάζεις τελεία; Πώς κλείνεις την πρόταση, την παράγραφο, ή ακόμα πιο δύσκολα το κεφάλαιο; Δύσκολη απόφαση. Μικρότερη δεν είχα μεγάλη δυσκολία σε αυτό. Η τελεία έμπαινε πιο εύκολα, πιο ανώδυνα. Τώρα, η άτιμη η τελεία δεν μπαίνει, μετατρέπεται σε κόμμα ή σε άνω τέλεια και δεν κλείνουν τα κεφαλαία. Βλέπεις τον λάθος άνθρωπο και... Continue Reading →

Εθνικές Εκλογές 1946

Εθνικές Εκλογές 1946 Την 31η Μαρτίου 1946, διεξάγονται στην Ελλάδα οι πρώτες μεταπολεμικές Βουλευτικές εκλογές, υπό την παρουσία διεθνών επιτηρητών. Είναι οι πρώτες ελληνικές εκλογές μετά από ένα τεράστιο διάστημα απουσίας δέκα ετών. Με την επιβολή του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου και της δικτατορίας του Μεταξά το 1936, την έλευση του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και... Continue Reading →

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑